Przystąpili do procesu naprawdę gotowi
Najważniejszym predyktorem sukcesu w kojarzeniu par jest gotowość emocjonalna. Klienci, którzy znaleźli dopasowanie, przepracowali swoje przeszłe związki, wiedzieli, czego szukają i byli naprawdę dostępni – nie tylko technicznie wolni, ale faktycznie otwarci.Nie oznacza to, że wszystko sobie poukładali. Wielu miało pewne wątpliwości. Ale nie liczyli potajemnie na pojednanie i nie używali usług kojarzenia par, aby radzić sobie z samotnością, pozostając emocjonalnie niedostępni.Byli szczerzy od początku
Odnoszący sukcesy klienci od początku przedstawiali swojemu swatowi dokładny obraz – swoją prawdziwą sytuację, faktyczne wzorce zachowań, prawdziwe warunki nie do negocjacji i szczere wyjaśnienie, dlaczego zakończyły się ich poprzednie związki. Nie przedstawiali wygładzonej wersji.Ta szczerość pozwoliła swatu szukać odpowiedniej osoby od samego początku, zamiast spędzać miesiące na przedstawianiu ludzi, którzy pasują do wykreowanego obrazu samego siebie.Zachowali otwarty umysł na propozycje
Wiele udanych par pochodziło z propozycji, co do których klient początkowo miał wątpliwości. Mimo to skorzystali. Byli mile zaskoczeni. Kilka osób zgłosiło, że osoba, z którą ostatecznie się związali, nie była kimś, kogo wybraliby na podstawie samego profilu.
To jedno z konsekwentnych odkryć w pracy swatki: deklarowane preferencje ludzi są niedoskonałym wskaźnikiem tego, co faktycznie dla nich działa. Klienci, którzy zaufali osądowi swatki – nawet wtedy, gdy propozycja nie wyglądała na oczywistą na papierze – dali sobie szansę na dopasowanie, które w przeciwnym razie by przegapili.
Traktowali informacje zwrotne poważnie
Po każdej propozycji przeprowadzali szczerą rozmowę. Kiedy otrzymywali informacje zwrotne od swoich randek, słuchali, zamiast je odrzucać. Kiedy swatka dzieliła się spostrzeżeniami na temat obserwowanych przez nią wzorców, zastanawiali się, zamiast się bronić.
Ta chęć wykorzystania procesu jako doświadczenia edukacyjnego – nie tylko jako poszukiwania idealnej osoby, ale jako ciągłego doskonalenia zrozumienia – oznaczała, że każda propozycja budowała na poprzedniej.
Odpowiednio przygotowali się do każdej propozycji
Udana klienci traktowali każdą propozycję jako okazję wartą pełnej uwagi – nie jako zadanie do odhaczenia, nie jako test do zdania, ale jako rzeczywiste spotkanie z prawdziwą osobą, która również dołożyła starań. Byli obecni, ciekawi i zaangażowani.
To może zabrzmieć banalnie. Ale różnica między kimś, kto przychodzi na spotkanie już z postanowieniem, czy ta osoba jest jego przyszłym partnerem, a kimś, kto przychodzi z autentyczną ciekawością, kim ta osoba jest – ta różnica jest odczuwalna i wpływa na przebieg randki.
Pozostali w procesie wystarczająco długo
Większość udanych dopasowań nie nastąpiła od razu. Wiele z nich miało miejsce po kilku przedstawieniach – z których niektóre nic nie przyniosły. Klienci, którzy znaleźli partnerów, pozostali w procesie przez okresy, gdy nic nie wydawało się działać, ufając, że odpowiednie przedstawienie nadejdzie.
Klienci, którzy poddawali się po trzech lub czterech randkach, lub którzy drastycznie zmieniali swoje kryteria po każdym przedstawieniu, lub którzy robili długie przerwy w procesie – ci klienci zazwyczaj mieli gorsze wyniki, nie dlatego, że trudniej było ich dopasować, ale dlatego, że nie dali procesowi wystarczająco dużo czasu na zadziałanie.
Rola szczęścia
Byłoby nieuczciwe o tym nie wspomnieć. Swatanie znacząco poprawia szanse, ale nie eliminuje czynnika szczęścia – czasu, konkretnych osób dostępnych w danym momencie, okoliczności po obu stronach, które się zbiegają. Niektórzy znakomici klienci mają krótkie procesy; inni, równie znakomici, mają dłuższe. Zmienne poza kontrolą kogokolwiek są realne.
Swatanie maksymalizuje prawdopodobieństwo sukcesu i poprawia jakość każdego wprowadzenia – tak, aby gdy pojawi się właściwa osoba, warunki były jak najlepsze do tego, aby coś się uformowało.
To, co dzieje się między spotkaniami, decyduje bardziej niż same spotkania
Klienci mają tendencję do wyobrażania sobie poszukiwań jako serii spotkań z martwym czasem pomiędzy nimi. Klienci, którym się udaje, traktują przerwy jako pracującą część procesu, co znacząco zmienia ich wyniki.
- Rozmawiają o tym, gdy wrażenia są świeże. Notatki spisane tego samego wieczoru są szczegółowe; notatki przypomniane sobie dwa tygodnie później sprowadzają się do „miło, ale bez iskry”, co jest bezużyteczne.
- Testują jedną zmianę naraz. Wypróbowanie spokojniejszego miejsca lub sobotniego poranka zamiast czwartkowego wieczoru dostarcza informacji. Zmiana pięciu rzeczy naraz nie przynosi żadnych.
- Dbają o to, by ich własne życie było bogate. Poszukiwania, które stają się głównym wydarzeniem miesiąca, nakładają nieznośny ciężar na każde spotkanie. Klienci, którzy mają inne zajęcia, przybywają z większą lekkością i są lepszym towarzystwem.
- Pozostają w kontakcie z swatką/swatą. Krótka wiadomość, że obiecujące drugie spotkanie potoczyło się dobrze, jest bardziej użyteczna niż milczenie, ponieważ potwierdza, w jakim kierunku należy kontynuować poszukiwania.
Jak udzielać informacji zwrotnych, które zmieniają kolejne wprowadzenie
Informacja zwrotna jest mechanizmem, dzięki któremu poszukiwania się poprawiają, a większość z niej jest marnowana. Różnica między użyteczną a bezużyteczną informacją zwrotną polega na tym, czy opisuje ona zachowanie i własną reakcję, zamiast wydawać osąd.
Bezużyteczne: „brak chemii”, „nie mój typ”, „coś było nie tak”. Są to wnioski bez uzasadnienia, które pozostawiają swatkę/swata z domysłami.
Przydatne: „Zauważyłem, że to ja zadawałem większość pytań i pod koniec czułem się jak rekruter.” „Byli ciepli i łatwi we wspaniałej rozmowie, ale każdy przedstawiony przez nich plan dotyczył następnych dwudziestu lat i sprawiło mi to niepokój.” „Polubiłem ich i nie mogłem przestać sprawdzać godziny, co prawdopodobnie mówi więcej o moim tygodniu niż o nich.”
Ostatni przykład jest warty zastanowienia, ponieważ ilustruje rodzaj szczerości, która jest najbardziej pomocna. Zgłaszanie własnego stanu – zmęczenia, rozproszenia, defensywności – nie jest porażką spotkania. To kontekst decyduje o tym, czy ocena powinna być traktowana poważnie.
Jak długo czekać, zanim zdecydujesz, że to nie działa
Niektóre poszukiwania naprawdę nie działają, a klienci rzadko wiedzą, kiedy o tym powiedzieć. Przydatne są dwa wskaźniki.
Po pierwsze, przyjrzyj się schematowi przedstawień, a nie ich wynikom. Jeśli przedstawiani kandydaci w miarę upływu czasu zbliżają się do Twojego opisu stanowiska – stają się lepsi z rundy na rundę, nawet jeśli nie ma idealnego dopasowania – proces działa i wymaga cierpliwości. Jeśli trzecia runda wygląda statystycznie identycznie jak pierwsza, a Twoje uwagi były konkretne, poszukiwania się nie dostosowują i warto to otwarcie zgłosić.
Po drugie, zauważ, czy rozmowy z Twoim dopasowującym nadal mówią Ci coś nowego o sobie. Działające poszukiwania zazwyczaj przynoszą wgląd jako produkt uboczny. Kiedy te rozmowy stają się czysto logistyczne, przydatna faza często się zakończyła.
Zgłoszenie któregokolwiek z tych zastrzeżeń nie jest skargą. Profesjonalista wolałby odbyć rozmowę po czterech miesiącach niż po cichu stracić klienta po ośmiu.
Przedstawienie, do którego prawie nie doszło
Często zgłaszany wzorzec, wart nazwania: dopasowanie często pochodzi z rekomendacji, którą klient prawie odrzucił. Nieco poza podanym zakresem wiekowym, inny zawód niż wyobrażony, zdjęcie, które nie przypadło do gustu.
To nie jest argument za porzuceniem swoich kryteriów. To argument za rozróżnieniem między kryteriami, które chronią coś rzeczywistego, a tymi, które są estetycznymi preferencjami przybierającymi kostium wymogu. Randkarka, która mówi „Wiem, że to nie jest to, co opisałeś, i oto dlaczego myślę, że powinieneś się z nią/nim spotkać”, wykonuje pracę, za którą płacisz. Dwukrotne odrzucenie takiej rekomendacji jest warte zbadania.
Kiedy przerwa jest właściwym ruchem
Nie każde poszukiwanie powinno być kontynuowane do końca, a dobra przerwa nie jest porażką. Powody tymczasowego zatrzymania są zazwyczaj jasne po ich nazwaniu: wymagający okres w pracy, który nie pozostawia nic dla procesu, nieoczekiwana sytuacja rodzinna, lub świadomość, że spotykasz ludzi, będąc wciąż zajętym kimś innym.
Powodem, aby nie przerywać, jest zniechęcenie po dwóch nieciekawych spotkaniach. Dwa to za mało, aby wyciągać wnioski. Większość poszukiwań przynosi pierwszą naprawdę obiecującą znajomość gdzieś po trzecim spotkaniu, a klienci, którzy zatrzymują się na dwóch, rzadko dowiadują się, jaka byłaby czwarta.
Często zadawane pytania
Ile spotkań jest zazwyczaj potrzebnych przed dopasowaniem? Każda konkretna liczba powinna być traktowana z podejrzliwością, ponieważ znacznie się ona różni w zależności od opisu, lokalizacji i elastyczności. Tym, co jest stałe, jest to, że liczby jednocyfrowe są normalne i że pierwsze spotkanie bardzo rzadko jest tym właściwym.
Czy powinienem powiedzieć swatce, jeśli zacznę spotykać się z kimś, kogo poznałem niezależnie? Tak, natychmiast. Większość umów pozwala na przerwę, a kontynuowanie poszukiwań przy jednoczesnym potajemnym budowaniu czegoś innego, marnuje zarówno propozycje, jak i dobrą wolę.
Co jeśli ktoś mi się spodoba, a ja jemu/jej nie? Zdarza się, że jest to obsługiwane przez swatkę, a nie przez Ciebie, i jest to jedna z prawdziwych zalet tego formatu. Nie jesteś pozostawiony/a sam/a interpretowaniu ciszy.
Czy to zły znak, jeśli moja swatka mnie kwestionuje? Zwykle wręcz przeciwnie. Swatka, która zgadza się tylko z Tobą, niczego nie dodaje, czego sam/a byś nie osiągnął/a.
Powiązane lektury: jak poznać, że jesteś zakochany/a - oznaki i czas
Powiązane artykuły: znaki, że jesteś gotowa na profesjonalne dopasowanie partnerskie
