Jak przestać porównywać swój związek do relacji wszystkich innych

Przeglądasz zdjęcia pary, którą mgliście znasz, ich rocznicową kolację, podpisy mówiące, jak bardzo są sobie wdzięczni, komentarze pełne serc. I gdzieś pomiędzy patrzeniem na zdjęcie a odłożeniem telefonu coś się kurczy. Twój związek, który jeszcze godzinę temu był w porządku, teraz wydaje Ci się, że czegoś mu brakuje. Nie potrafisz nazwać co dokładnie. Po prostu wiesz, że ich wygląd wygląda inaczej niż Twój.

To jeden z najcichszych, destrukcyjnych nawyków we współczesnych związkach — nie na tyle dramatyczny, aby można go było uznać za problem, na tyle powszechny, aby wydawać się normalny, ale na tyle trwały, aby z czasem wyrządzić realne szkody. Nie do związków, w których rzeczywiście występują braki, ale do związków, które są w porządku, dobre i prawdziwe – to znaczy takich, które nie dają się dobrze fotografować i nie sprawdzają się.

W tym artykule dowiesz się, dlaczego to robimy, co właściwie robimy, kiedy to robimy, i jak to zatrzymać — lub przynajmniej jak inteligentniej korzystać z porównania, jeśli nie zatrzyma się ono samo.

Dlaczego ludzie się porównują: to nie wada, to cecha

Porównania społeczne nie są słabością ani deficytem charakteru. Jest to podstawowa cecha ludzkiego poznania, opisana przez Leona Festingera w 1954 roku i nadal uważana za jedno z najsolidniejszych odkryć psychologii społecznej: ludzie oceniają swoje własne opinie, zdolności i okoliczności przede wszystkim poprzez porównanie ich z opiniami innych ludzi. Nie wbrew jakimś absolutnym standardom — ponieważ większość rzeczy w życiu nie ma absolutnych standardów — ale wbrew obserwowalnym standardom tego, co inni mają, robią lub doświadczają.

Ma to całkowity ewolucyjny sens. W większości dziedzin sytuacje innych osób są naprawdę użytecznymi danymi kalibracyjnymi. Jeśli chcesz wiedzieć, czy Twoje dochody są wystarczające, czy Twoje rodzicielstwo jest rozsądne, czy Twoja kariera jest na dobrej drodze – spojrzenie na inne osoby z Twojej grupy referencyjnej dostarczy rzeczywistych informacji. Linia bazowa zmienia się w zależności od tego, z kim porównujesz, ale sam impuls porównania jest funkcjonalny: to Twój mózg próbuje zlokalizować Cię na odpowiedniej mapie.

W związkach działa ten sam mechanizm. Chcesz wiedzieć, czy to, co masz, jest dobre, czy to, czego doświadczasz, jest normalne, czy twój poziom szczęścia jest odpowiedni do okoliczności. I tak porównujesz — do relacji znajomych, do relacji rodziców, do tego, co widzisz w Internecie, do narracji o relacjach w kulturze. Problemem nie jest to, że porównujesz. Problem polega na tym, co i do czego porównujesz.

Podstawowe zniekształcenie: z zewnątrz do wewnątrz

Porównując swój związek z czyimś związkiem, koniecznie porównujesz zewnętrzną część tej relacji z wnętrzem swojej. Znasz swój związek od środka: wiesz o kłótni w zeszły wtorek, o tym, jak pewne tematy wciąż wydają się nierozwiązane, o chwilach, w których czułeś się odległy, o ciągłych napięciach, które nie zostały do ​​końca rozwiązane. Znasz różnicę między sposobem, w jaki się prezentujesz, a stanem faktycznym.

Nic tego nie wiesz o tej drugiej parze. Znasz tylko ich prezentację — co postanowili pokazać, co było dla Ciebie widoczne, co zostało uchwycone, wyselekcjonowane i udostępnione. Porównujesz swoje kulisy do ich frontowej sceny. Twój surowy materiał filmowy na taśmie z najważniejszymi momentami. Nie są to porównywalne rzeczy, ale umysł traktuje je tak, jakby były, ponieważ są to jedyne dostępne dane.

To zniekształcenie jest tak fundamentalne, że podważa niemal każde porównanie, jakiego dokonujesz na temat związków. Para, która wydaje się najbardziej zgodna, może mieć dynamikę prywatnie, którą całkowicie zaciemnia ich publiczna prezentacja. Związek, który wygląda na najbardziej czuły, może coś rekompensować. Para z najlepszymi zdjęciami mogła spędzić dzień przed zdjęciem w wyniszczającej bójce. Nie wiesz i nie możesz wiedzieć, ale porównanie i tak ma miejsce na możliwie najkorzystniejszych dla nich warunkach i najuczciwszych dla Ciebie.

Problem mediów społecznościowych

Media społecznościowe nie wymyśliły tego zniekształcenia, ale je uprzemysłowiły. Przed Instagramem porównywałaś swój związek z tym, co mogłaś zaobserwować w prawdziwym życiu – na spotkaniach rodzinnych, w kręgu znajomych, u pary, którą widziałaś na kolacji. Próba porównawcza była niewielka, prezentacja była nieco mimowolna, a kontekst bogatszy.

Media społecznościowe zamieniły każdą relację w wyselekcjonowany występ, wybrany pod kątem maksymalnego wrażenia, przefiltrowany przez wybory estetyczne i zoptymalizowany pod kątem zaangażowania. To, co jest publikowane, nie jest reprezentatywne. Pary publikują oświadczyny, rocznice, wyszukane gesty, wakacje, czułe chwile. Nie publikują pasywno-agresywnego milczenia w drodze do domu, miesięcy dyskusji nad tym, czy się rozstać, zasadniczej niezgodności, której wszyscy doświadczają.